Τσάμπα μάγκες

γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ζούμε στη χώρα που μαλώνουν ακόμη πολιτικοί και κληρικοί σε ποιο αεροδρόμιο θα φθάσει το Αγιο Φως και ποιος αρχιερέας θα το παραλάβει. Σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα. Ιδιαίτερα αν είσαι ταπεινός θρησκευόμενος και βλέπεις την υποδοχή με τιμές αρχηγού κράτους, εκεί που θα περίμενες κατάνυξη και απόλυτη σιωπή. Οι τιμές με στρατιωτικά αγήματα είναι συμβολισμοί εξουσίας. Τι σχέση έχουν με την αγνή πίστη όσων ανθρώπων αναζητούν παρηγοριά και ψυχική ανακούφιση στην επαφή με τον Θεό; Μου είναι ακατανόητο ή κάτι σημαντικό μού διαφεύγει.

Αυτά γίνονται στην ίδια χώρα που σκοτώνονται ακόμη οι άνθρωποί της με τις «σαΐτες» για να τηρήσουν τα έθιμα, που ρίχνουν κουμπουριές μέσα στις αυλές τους την ώρα που ψήνουν το αρνί και τραυματίζουν μικρά παιδιά και που κάθε χρόνο ακρωτηριάζονται νέοι άνθρωποι με βαρελότα την ώρα που ακούγεται το «Χριστός Ανέστη». Την κορυφαία στιγμή, για να μην ξεχνιόμαστε, χαράς και αγάπης όχι μόνο για όσους πιστεύουν αλλά και για όλους όσοι επιθυμούν να ζουν με ειρήνη και αλληλοσεβασμό.

Μέσα σε αυτές τις βαρβαρότητες, οι πολίτες της ίδιας χώρας καλούνται να ψηφίσουν σε λίγες μέρες για την πορεία της Ευρώπης και για τη θέση μας στον δυτικό κόσμο. Τον οποίο κόσμο επικαλούμαστε όταν μας συμφέρει για να του θυμίσουμε ότι εμείς του δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού, αλλά κάθε μέρα σβήνουμε τα δικά μας.

Είναι η ίδια χώρα που, για να πάει ο μάγκας οδηγός από την Κόρινθο στην Πάτρα, αλλάζει ίσα με χίλιες φορές λωρίδα κυκλοφορίας, έτοιμος να καβαλήσει αυτόν που προπορεύεται γιατί τρέχει μόνο με 150 χιλιόμετρα και τον εμποδίζει να εκτονωθεί με τα γκάζια του στο ακριβό αυτοκίνητο, που συχνά χρωστάει, και να φθάσει στο καφενείο του χωριού μισή ώρα νωρίτερα. Για να πει: «Ηρθα με χίλια, τέσσερις ωρίτσες το έκανα».

Αλλά και ο συμπατριώτης του που επιστρέφει στην απέναντι κατεύθυνση προς Αθήνα είναι «ξηγημένος». Με καρφωμένο και αυτός το πόδι στο γκάζι, γιατί δεν είναι κορόιδο να μείνει όλη μέρα μέσα στον δρόμο, του αναβόσβησε τα φώτα πορείας, για να τον προειδοποιήσει ότι πιο κάτω έχει μπλόκο η Τροχαία. Ετσι γλίτωσε το τσουχτερό πρόστιμο. Αυτή η συνωμοσία στην παρανομία της μαγκιάς που έχει κοστίσει χιλιάδες ζωές στις εθνικές οδούς είναι ελληνική ανακάλυψη. Πουθενά στον σύγχρονο κόσμο δεν προστατεύει ένας πολίτης τον υποψήφιο είτε για αυτοκτονία είτε για ανθρωποκτονία. Γιατί, αν πηγαίνεις με 200 χιλιόμετρα, κάποια μέρα, κάποια ώρα, μαθηματικά θα σου συμβεί ατύχημα. Είτε θα σκοτωθείς, είτε θα μείνεις ανάπηρος, είτε κάποιον που δεν σου φταίει σε τίποτα θα τον πάρεις στον λαιμό σου.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια στα ΜΜΕ τη Δευτέρα και την Τρίτη του Πάσχα οι δημοσιογράφοι μετρούσαν νεκρούς. Ενας πόλεμος τον χρόνο θα είχε λιγότερους νεκρούς από αυτούς που θρηνήσαμε τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες.

Εδωσε ο Θεός και με μεγάλη καθυστέρηση αποκτήσαμε δρόμους εξαιρετικούς. Τους πληρώνουμε χρυσούς βέβαια στα διόδια, τόσο ακριβούς που, αν πας Αθήνα-Γιάννενα, σου κοστίζει σχεδόν όσο το αεροπλάνο Αυτό, όμως, είναι μια άλλη σοβαρή κουβέντα που πρέπει να γίνει και σύντομα. Η ποιότητα του οδικού δικτύου, πάντως, σε όλη την Ελλάδα είναι πλέον γεγονός. Μπορείς να ταξιδεύεις γρήγορα, χωρίς νεύρα και με ασφάλεια, αν τηρείς τους κανόνες. Και η νόμιμη ταχύτητα δεν είναι μικρή, 130 χιλιόμετρα δεν είναι λίγα.

Οι οδηγοί, όμως, είναι ίδιοι και απαράλλακτοι. Οπως παλιά. Ενώ όλοι έχουμε θρηνήσει συγγενή, φίλο ή συνάδελφο σε εορταστική έξοδο, το χούι του «οδηγώ όπως γουστάρω» δεν κόβεται. Για την ακρίβεια κόβεται όταν η Αστυνομία αποφασίσει να μην κάνει άλλη δουλειά και να βγάλει όλες τις δυνάμεις της στον δρόμο.

Το Μεγάλο Σάββατο ταξίδευα. Επέστρεφα στην Αθήνα… κόντρα στο ρεύμα των ημερών, άνετα, σχεδόν μόνος στον δρόμο. Ετσι είχα την άνεση και παρατηρούσα στην απέναντι κατεύθυνση τους οδηγούς που εγκατέλειπαν την πρωτεύουσα την τελευταία στιγμή.

Για σχεδόν 2 ώρες όλοι ταξίδευαν σαν Σουηδοί. Τυπικοί, νόμιμοι, χωρίς προσπεράσεις, φώτα και γκάζια. Ξέρετε γιατί; Κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν περιπολικά που πήγαιναν με το όριο ταχύτητας. Μέτρησα 6 αυτοκίνητα της Τροχαίας. Το ένα έδινε τη σκυτάλη στο άλλο. Δεν ξέρω αν το σχέδιο ήταν της Ολγας Γεροβασίλη ή της Αστυνομίας. Αυτό που είδα είναι ότι λειτουργούσε με απόλυτη ακρίβεια. Κάποια στιγμή προς το τέλος της διαδρομής δεν υπήρχε περιπολικό. Ξαφνικά σε δευτερόλεπτα, λες και όλοι είχαν ραντεβού, τα κοντέρ πήραν φωτιά και οι οδηγοί έτρεχαν σαν τρελοί.

Του Ελληνα ο τράχηλος δεν υποφέρει -δήθεν- ζυγό, αλλά δυστυχώς τον επιζητά και τον προκαλεί. Χωρίς οικονομική εποπτεία η Ελλάδα χρεοκοπεί. Της συνέβη 5 φορές. Και χωρίς ισχυρή αστυνόμευση στους δρόμους οι οδηγεί κάνουν πειράματα αυτοκτονίας. Συμπέρασμα: Δυστυχώς, χωρίς αυστηρό πλαίσιο δεν λειτουργούμε. Τσάμπα μάγκες είμαστε.

REAL.GR