Μια ιστορία για μια……..Μεγάλη εκλογική νίκη!

Γράφει ο Δημήτρης Κανάκης ή αλλίως Dimis όπως του αρέσει να τον αποκαλούν!

Οι δημοτικές εκλογές ήταν πάντα οι εκλογές που είχαν άρωμα γειτονιάς, που οι υποψήφιοι ήταν φίλοι, γείτονες, συγγενείς. Ένα μικρό πανηγύρι στηνόταν πάντα στα καφενεία καθώς και σε πολλούς χώρους δουλειάς, κι αν ήσουν και στο στενό κύκλο του υποψηφίου δημάρχου ή κοινοτάρχη τότε η προεκλογική εκστρατεία είχε μια πιο γιορτινή μορφή, αυτοκινητοπομπές, κόρνες, ομιλίες και ένα σωρό τυχερά…..

Παραμονές εκλογών πριν από αρκετά χρόνια και για υπηρεσιακούς λόγους βρισκόμουν στην ηπειρωτική Ελλάδα και σε κλίμα που τίποτα δε θύμιζε εκλογές. Τρεις μέρες πριν την Κυριακή των εκλογών ενημερώθηκα ότι έπρεπε να πάω σε ένα ορεινό χωριό της Αργολίδας. Ξεκινήσαμε Παρασκευή πρωί κι αφού περιπλανηθήκαμε με το συνεργάτη μου να βρούμε το χωριό επιτέλους φτάσαμε, χρόνος για χάσιμο δεν υπήρχε όποτε αρχίσαμε αμέσως τις προετοιμασίες για το έργο που πήγαμε να επιτελέσουμε.

Το βράδυ μας βρήκε κουρασμένους κι έτσι οι επαφές με τους ντόπιους ήταν ελάχιστες. Το Σάββατο το πρωί το έργο μας ήταν μικρότερο ωστόσο ένα μικρό πανηγύρι είχε στηθεί στη πλατεία του χωριού. Ο υποψήφιος κοινοτάρχης ήταν ένας αλλά οι κοινοτικοί σύμβουλοι πολλοί. Καθίσαμε για φαγητό και γρήγορα στη παρέα ήρθε ο κοινοτάρχης του χωριού. Έμαθα πως ήρθατε αλλά εσείς αργήσατε να τελειώσετε τη δουλειά κι εμείς κοιμόμαστε νωρίς, είπε. Το βράδυ να έρθετε στο σπίτι μου, μη περιμένετε μεγαλεία, εμείς είμαστε φτωχοί μα αξιοπρεπείς άνθρωποι μόνο μην αργήσετε, κατά τις εφτά τρώμε βραδινό.

Κατηφορίσαμε προς το σπίτι του κοινοτάρχη νωρίς όπως μας είχε πει, ένα πετρόχτιστο οίκημα με μεγάλες αυλές και πολλά λουλούδια.

Μας καλοδέχτηκε μαζί με τη σύζυγο του και γρήγορα καθίσαμε στο τραπέζι. Μια πεντανόστιμη μακαρονάδα με κιμά μας περίμενε. Αφού τελείωσε το δείπνο λογικό ήταν η κουβέντα να στραφεί στα πολιτικά πράγματα του χωριού και βέβαια στην ερώτηση πως και δε κατεβαίνει ξανά στις εκλογές για κοινοτάρχης αλλά ήταν στο ψηφοδέλτιο ως απλός κοινοτικός σύμβουλος.

Οι λέξεις του ήταν λίγες, ένα απλό δε κάνω εγώ για τέτοιες δουλειές ας δοκιμάσουν και άλλοι που μπορούν καλύτερα από εμένα. Την επόμενη μέρα των εκλογών όπως ήταν φυσιολογικό ο μοναδικός υποψήφιος εξελέγει αλλά η έκπληξη ήταν πως ο πρώην (πλέον) κοινοτάρχης είχε πάρει τέσσερις όλους κι όλους ψήφους. Τεράστια έκπληξη!

Στο γλέντι που είχε στηθεί στη πλατεία ήταν παρόν μαζί με την οικογένεια του. Ένοιωσα την υποχρέωση να καθίσω μαζί τους κι αφού ήπιαμε ένα κρασί του έκανα την ερώτηση που τριγύριζε στο μυαλό μου, πρόεδρε τι πήγε στραβά και δε πήγες καλά στις εκλογές; Χωρίς να το σκεφτεί χαμογέλασε και ξεκίνησε τη κουβέντα.

Αν νομίζεις ότι αυτοί που εκλέχθηκαν απόψε έχουν μεγαλύτερη χαρά από εμένα κάνεις λάθος. Πριν από τέσσερα χρόνια ήρθαν και με βρήκαν πολλοί από το χωριό, να κατέβεις για πρόεδρος μου είπαν, κι εμείς είμαστε εδώ. Θα σε βοηθήσουμε, θα σε στηρίξουμε, εσύ λίγο πολύ τα προβλήματα τα ξέρεις κι έχεις και την οικονομική δυνατότητα να ασχοληθείς με τη κοινότητα.

Ήθελα κι εγώ να προσφέρω κάτι στο χωριό μου βλέπεις. Κι αφού έγιναν οι εκλογές και έγινα κοινοτάρχης αυτοί που με προέτρεψαν να ασχοληθώ με τα κοινά άρχισαν να ζητούν παράλογα πράγματα, να τους ωφελήσω με διάφορους τρόπους σε βάρος συγχωριανών να κάνω έργα με μοναδικό σκοπό την ατομική τους εξυπηρέτηση, να μεσολαβήσω στους τοπικούς βουλευτές προκειμένου να έχουν οφέλη και πολλά και διάφορα.

Ερχόταν εργολάβοι να κάνουν έργα που είχαμε προγραμματίσει και μου έλεγαν, πάρε κάτι και κάνε τα στραβά μάτια πως όλα έγιναν έτσι που λέει η σύμβαση, τέτοια λεφτά εγώ δε πήρα ποτέ. Ποτέ δεν ήμουν μαθημένος έτσι. Εγώ σπούδασα και γύρισα στο χωριό μου για να ασχοληθώ με τη περιουσία της οικογένειας. Ούτε από παγαποτιές έμαθα ούτε από αδικίες.

Έτσι υπηρέτησα τη κοινότητα αυτά τα τέσσερα χρόνια, και πολλές φορές τα λεφτά της αποζημίωσης του κοινοτάρχη τα έδινα για να γίνουν πράγματα στο χωριό καθώς αυτά που βγάζω με φτάνουν. Ο λόγος του ήταν ήρεμος, και φαινόταν από τη ματιά πως ένοιωθε μια αγαλλίαση.

Καθίσαμε δυο μέρες ακόμη και όπως ήταν φυσιολογικό φεύγοντας περάσαμε από το σπίτι του να τον αποχαιρετήσουμε… ακόμα θυμάμαι το βλέμμα του … ήρεμος, αξιοπρεπής όπως οφείλει να είναι ένας πραγματικός άρχοντας !