Μουντιαλικός εθνικισμός

17

Συμμετέχω, ακόμα και συγκινούμαι, ακούγοντας τους εθνικούς ύμνους και τους φιλάθλους να τραγουδούν, άλλοτε δακρυσμένοι, άλλοτε σε τρελή ευθυμία, πάντα οι μεν δίπλα στους δε χωρίς ίχνος επιθετικότητας

Γράφει ο Παντελής Καψής

Ποδοσφαιρικά το Μουντιάλ στη Ρωσία μου έχει αφήσει ανάμικτα συναισθήματα. Αυτό το  ποδόσφαιρο με τις χίλιες πάσες που παίζουν οι «μεγάλες» ομάδες και την μπάλα που 9 στις 10 φορές πάει πίσω αντί για μπροστά, μου σπάει τα νεύρα. Άστε που μου βγάζει μια αλαζονεία, για πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου να υποστηρίζει συστηματικά τα αουτσάιντερ. Αν δεν ήταν η Γαλλία…

Το πανηγυρικό κομμάτι ωστόσο παραμένει απαράμιλλο. To πιο αυθόρμητο, καλοπροαίρετο αλλά φυσικά και αντιφατικό πανηγύρι εθνικισμού στον πλανήτη. Ομολογώ δεν έχω κανένα πρόβλημα, το αντίθετο. Συμμετέχω, ακόμα και συγκινούμαι, ακούγοντας τους εθνικούς ύμνους και τους φιλάθλους να τραγουδούν, άλλοτε δακρυσμένοι, άλλοτε σε τρελή ευθυμία, πάντα οι μεν δίπλα στους δε χωρίς ίχνος επιθετικότητας. Όσο για τους εθνικούς ύμνους, θα το έχετε προσέξει ασφαλώς, όλοι σχεδόν είναι πανομοιότυπα ηρωικά ταρατατζούμ, παραπέμποντας ποιος ξέρει σε ποιες ένδοξες σελίδες κάθε κράτους. Βρήκα πιο λυρικό και λιγότερο επικό τον Γιαπωνέζικο ύμνο, τι αντίφαση κι αυτή, ένα κράτος με τις χειρότερες ίσως επιδόσεις στο παρελθόν σε έναν φονικό φανατικό εθνικισμό. Η Γιαπωνέζικη ομάδα είναι ίσως και η μόνη αναπτυγμένου κράτους που αποτελείται 100% από αναντάμ παπαντάμ  Γιαπωνέζους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η χώρα βρίσκεται σε στασιμότητα τα τελευταία 20 χρόνια και όλες οι προσπάθειες να ανακάμψει έχουν αποτύχει. Μια χώρα γερόντων που φθίνει και αρνείται να ανανεωθεί.

Αντίθετα σε όλες τις μεγάλες Ευρωπαϊκές ομάδες η πλειοψηφία τους των παικτών είναι μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς. Ακόμα και στους Ελβετούς, χωρίς αποικιακό παρελθόν, Αλβανοί είναι τα μεγάλα τους αστέρια. Για τους υπόλοιπους δεν συζητάμε, καλά που υπάρχει ο Mbappe και ευχαριστηθήκαμε ταλέντο. Καταλαβαίνετε φυσικά που το πάω. Οι μετανάστες είναι καλοί όταν παίζουν ποδόσφαιρο ή όταν δουλεύουν στα χωράφια, κατά τα άλλα όμως είναι ανεπιθύμητοι. Έτσι την ώρα που οι πολίτες τους χειροκροτούν στα γήπεδα,  οι ευρωπαίοι ηγέτες, σαν τρομαγμένοι λαγοί, κάνουν πυρετώδεις επαφές για να αντιμετωπίσουν την προσφυγική «κρίση». Η οποία κρίση συνίσταται στο ότι το 2017 μπήκαν 204 χιλιάδες μετανάστες την ώρα που το 2016 είχαν μπει 511 χιλιάδες και το 2015 1,8 εκατομμύρια! Αλλά βέβαια ένας καλός λαϊκιστής ποτέ δεν αφήνει την πραγματικότητα να του χαλάσει μια ωραία ιστορία.

Όσο για κάποιες άλλες χώρες, πάντα ομολογώ με ξαφνιάζει η ευκολία με την οποία κατασκευάζονται τα αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας. Εμείς μεγαλώσαμε με το όμαιμο, το ομόγλωσσο και το ομόθρησκο. Και ξαφνικά βλέπεις κράτη, με τα πιο παράξενα ονόματα, ακόμα και από ονομασίες δένδρων,  με «δανεική» γλώσσα, συνήθως τα Ισπανικά ή τα Γαλλικά, από χίλιες δυο διαφορετικές φυλές, πιθανώς και θρησκείες, ξανθοί, μαύροι και ινδιάνοι ανάκατα, να ξεχειλίζουν από εθνική υπερηφάνεια. Τι κοινό έχουν ένας ινδιάνος Μάγια, ένας απόγονος Αφρικανών σκλάβων και ένας Ευρωπαίος μετανάστης;  Κι όμως λιώνουν μαζί στις εξέδρες.  Κανένα πρόβλημα φυσικά. Στη Γαλλία τα γαλλικά ήταν ξένη γλώσσα για την πλειονότητα του πληθυσμού έξω από το Παρίσι ως τον 19ο αιώνα. Για να μην θυμηθούμε την αξεπέραστη Βαβυλωνία του Βυζάντιου. Ας τους πει κάποιος, αν τολμά,  ότι δεν είναι πραγματικά έθνη. Καταλαβαίνετε φαντάζομαι.

Λένε ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ανοίξει το μυαλό του ανθρώπου από το να ταξιδεύει, να γνωρίζει διαφορετικούς πολιτισμούς, να συναντά ανθρώπους με διαφορετική κουλτούρα, να μαθαίνει γλώσσες. Ακόμα και το Μουντιάλ ωστόσο μπορεί να γίνει ένα μικρό ταξίδι, αρκεί να έχεις μάτια να βλέπεις.

Πηγή: http://www.skai.gr/