Υπάρχει θεραπεία γι’ αυτή την παθογένεια;

11

του Ζαχαρία Ζούπη

Η χώρα βρίσκεται και πάλι μπροστά σε ένα πολύ δύσκολο σταυροδρόμι, αλλά φαίνεται ότι η πολιτική της ηγεσία, η Αριστεροακροδεξιά κυβέρνησή της, ασχολείται με άλλα. Βασικά ασχολείται με το πώς θα ξαναεκλεγεί, ακόμα και αν βάλει παντού φωτιά.

Τα πράγματα γίνονται δε ακόμα χειρότερα, όταν συνειδητοποιεί ότι μια νέα εκλογική νίκη είναι αδύνατη, άρα τροφοδοτείται η αντίληψη «κοιτάξτε τι θα κρατήσουμε». Τότε ο πιο χυδαίος λαϊκισμός, ο τυχοδιωκτισμός, η ολοκληρωτική αντίληψη και η συμμαχία με το παρακράτος αποκτούν χαρακτηριστικά κορυφαίου κινδύνου για την πορεία του τόπου και τη Δημοκρατία.

Η κυβέρνηση κατάφερε να αποδείξει ότι είναι κυνική και αδίστακτη στην  υπόθεση Novartis και να δημιουργήσει φόβο για το τι ακόμα είναι ικανή να κάνει στο μέλλον. Όταν παραπέμπει με το «έτσι θέλω» δέκα πολιτικούς στηριγμένη σε μαρτυρίες κουκουλοφόρων, με τον κ. Τζανακόπουλο να πηγαινοέρχεται στην εισαγγελέα Διαφθοράς, τον πρώην αρχηγό της ΕΥΠ, γνωστό «τσιπροκαραμανλικό» κ. Παπαγγελόπουλο, να προαναγγέλλει το πόρισμα που δεν έπρεπε να γνωρίζει, τον «αδέκαστο» κ. Βαξεβάνη ρίχνει ακούραστα λάσπη κι ας καταδικάζεται διαρκώς και την κα Θάνου να παρεμβαίνει για το ποιοι θα εξετάσουν στη συνέχεια την υπόθεση, τότε κάτι ανησυχητικό συμβαίνει στη Δημοκρατία μας. Πολύ περισσότερο, όταν καταγγέλλεται (!) καθένας που «τολμάει» να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένας ομιλητής της κυβερνητικής πλειοψηφίας, στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή, δεν μίλησε για τα αναφερόμενα στη δικογραφία. Τι να πει άραγε…

Η κυβέρνηση ξεχνάει μια απλή αλήθεια: Ότι όποιος προσπάθησε να επικρατήσει στους πολιτικούς αντιπάλους του διά της σπίλωσής τους, στο τέλος την πληρώνει. Δεν νομίζω ότι μπορεί να ξεφύγει από τον κανόνα αυτό μια κυβέρνηση με δήθεν ηθικό πλεονέκτημα, που χρέωσε 200 δισ. ή έστω 100 δισ. ευρώ τη χώρα με τις ανοησίες Τσίπρα –  Βαρουφάκη το πρώτο επτάμηνο του 2015, η κυβέρνηση των παράνομων διορισμών του κ. Πολάκη, του γνωστού και ως κυρίου «διπλά βιβλία», των πωλήσεων όπλων στη Σαουδική Αραβία του κ. Καμμένου, που ενέχεται και στις περίεργες, αδιερεύνητες συνομιλίες με τον βαρυποινίτη. Δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κανόνα μια κυβέρνηση που, την ώρα που χανόταν η Ελλάδα, περνούσε διάταξη μέσα στο 3ο αριστερό μνημόνιο για την περίφημη πια «επιδότηση ενοικίου», η οποία, ό,τι και να πει και να κάνει ο κ.Τσίπρας εκ των υστέρων, αποτελεί μνημείο υποκρισίας, υποτίμησης του λαού, χοντροπετσιάς.

Ωστόσο, μια και στην επικαιρότητα βρίσκονται όλα όσα αφορούν τη φαρμακευτική δαπάνη και το σκάνδαλο Novartis, η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεχάσουμε: Τη λυσσαλέα προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση για να μη μειωθεί ούτε ευρώ η δαπάνη. Τον «ηρωικό αγώνα» του κατά των γενόσημων. Τα εύσημα των φαρμακοβιομήχανων για αυτούς τους αγώνες του. Την καθαρή, δυνατή, δημόσια υποστήριξη του κορυφαίου Έλληνα φαρμακοβιομήχανου προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Τη μη παραπομπή αυτών που επί της θητείας τους αυξήθηκε θεαματικά η φαρμακευτική δαπάνη. Την «παράβλεψη» να βγουν νέα δελτία τιμών των φαρμάκων το 2015. Εν ολίγοις, ποιος να μιλήσει για ποιον.

Βρισκόμαστε μπροστά στην έναρξη μιας ακραίας πολωτικής διαδικασίας, την οποία το παράδοξο είναι ότι την επιδιώκει η κυβέρνηση και όχι η αντιπολίτευση. Το σοβαρό πρόβλημα που ανακύπτει είναι ότι το μεγάλο θύμα είναι το πολιτικό σύστημα και ο κίνδυνος να ενισχυθούν η αντιπολιτική, η ρητορική του μίσους και επομένως οι αυθεντικοί εκφραστές της. Και αυτό, σε μια περίοδο που τα πάντα –οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά θέματα– είναι ανοικτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε και κατέκτησε την εξουσία οδηγώντας τη χώρα σε ήττες. Φαίνεται ότι είναι ορατός ο κίνδυνος, φεύγοντας, να αφήσει καμένη γη και μια Δημοκρατία σε αμφισβήτηση, μια Ελλάδα λαβωμένη.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ