Περίοδος ανθρωπιστικής ανοχής- άρθρο της Εύας Διαμαντάκη*

52

Ως ιστορικός και συγγραφέας οφείλω να αποδώσω μια σωστή ερμηνεία της περιόδου που διανύουμε που οι συνάδελφοι μου, εκείνοι που συγγράφουν ιστορία και εκδίδουν συγγράμματα στα παν/μια καλά θα κάνουν να το επεξεργαστούν.

Με πάσα βεβαιότητα σας αποκαλύπτω την ονομασία της εποχής μας. Την ονομάζω ‘’περίοδος ανθρωπιστικής ανοχής’’.

Αν και φαινόμενο γνωστό κατά τους προηγούμενους αιώνες,  σήμερα ζωντανό στις τριτοκοσμικές χώρες και που τώρα ξεσπά ως παγκόσμιο φαινόμενο.

Η ανοχή φέρεται να εκδηλώθηκε με ευκολία στις μεσογειακές χώρες και με ιδιαίτερη επιτυχία στην Ελλάδα κατά τις αρχές του 21ου. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ανεκτικότητα, υπομονή, ενδοτικότητα.

Παρατηρείται με σφοδρότητα στον εργασιακό τομέα, έντονο το φαινόμενο όμως και σε άλλους τομείς όπως στην παιδεία , στην δικαιοσύνη και εν γένει σε δημοσίους οργανισμούς, ενώ εξαπλώνεται με ραγδαία μορφή  στις μεταξύ προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων όπως οικογένεια, ζευγάρια, φιλίες, παρέες και σε εν γένει σε καθημερινές συναναστροφές ακόμα και γειτονικές ή άγνωστες.

  Να σημειωθεί ότι ετούτη την φορά η επιδημία εξαπλώνεται ύπουλα με ρυθμό αθόρυβο και εξευγενισμένο ανάμεσα σε δημοκρατικά πολιτεύματα κάτι ασυνήθιστο σύμφωνα με την προϊστορία της.

Η επικινδυνότητα του φαινομένου τείνει να αφανίσει τις ηθικές και άξιες προσωπικότητες θάβοντας τες μέσα στους μολυσμένους από την αρρώστια υπηρέτες των χρημάτων. Φόβος για την γενιά μας που πεθαίνει ανεχόμενη,  τρόμος για τις επερχόμενες.

Ανατρέξτε λίγο στην ιστορία και δείτε πόσο αίμα χύθηκε από ανθρώπους που έπαψαν να ανέχονται υπερασπιζόμενοι τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και  τη λέξη ελευθερία.

Κάντε μου μια μόνο χάρη και σκεφτείτε για ποιο λόγο στη λαϊκή γλώσσα το «μπουρδέλο» ή όπως αλλιώς θέλετε, ονομάζεται εις τα ελληνικά ‘’οίκος ανοχής’’. Θεωρώ τα λέει όλα.

*Έυα Διαμαντάκη συγγραφέας- ιστορικός –αρθρογράφος